اتوبوس های شهری برقی دیگر وسایل نقلیه ویژه ای نیستند. همانطور که سیستم های حمل و نقل عمومی به سمت برقی شدن حرکت می کنند، معماری پیشرانه به یکی از تأثیرگذارترین عوامل تأثیرگذار بر عملکرد خودرو، ایمنی و هزینه{1} درازمدت عملیاتی تبدیل شده است. در این معماری،محور اتوبوسنقش محوری ایفا می کند که اغلب دست کم گرفته می شود.
محور e bus یک محور محرک است که موتورهای الکتریکی، چرخ دنده های کاهش، سیستم ترمز و عملکردهای کنترل را مستقیماً در مجموعه محور یکپارچه می کند. برخلاف طرحبندیهای سنتی که در آن یک موتور مرکزی نیرو را از طریق میل محرک انتقال میدهد، این پیکربندی گشتاور را به چرخها نزدیکتر میکند. نتیجه یک پیشرانه فشرده تر و ساختار مکانیکی ساده شده است.
از دیدگاه طراحی خودرو، محور اتوبوس الکترونیکی آزادی بیشتری را در طرح شاسی فراهم می کند. با جابجایی اجزای اصلی پیشرانه، سازندگان میتوانند به ارتفاعات پایینتر از طبقه و مسیرهای داخلی وسیعتر دست یابند. این به طور مستقیم دسترسی مسافران را بهبود می بخشد، به ویژه برای کاربران مسن و مسافران با تحرک کم، که یک نیاز کلیدی برای اتوبوس های شهری مدرن است.
کارایی عملیاتی دلیل دیگری برای اهمیت محور اتوبوس الکترونیکی است. اتوبوسهای شهری تحت شرایط توقف مکرر، بارهای مختلف مسافران و فضای محدود رانندگی کار میکنند. یک سیستم اکسل منطبق-تامین گشتاور صاف، شتاب قابل پیش بینی و رفتار ترمز پایدار را تضمین می کند. این ویژگی ها نه تنها راحتی رانندگی را بهبود می بخشد، بلکه فشار وارده بر اجزای مکانیکی را در طول زمان کاهش می دهد.
علاوه بر این، محور باس الکترونیکی به کارایی سطح-سیستم کمک می کند. طراحی یکپارچه موتور و گیربکس تلفات انرژی را در مقایسه با پیشرانههای چند جزئی کاهش میدهد. رابط های مکانیکی کمتر همچنین به معنای نقاط خرابی بالقوه کمتر است که از دسترسی بالاتر خودرو در طول عمر مفید آن پشتیبانی می کند.
همانطور که سکوهای اتوبوس برقی همچنان در حال تکامل هستند،محور اتوبوسدیگر فقط یک انتخاب جزء نیست. این یک تصمیم اساسی است که طرحبندی خودرو، ویژگیهای عملکرد و قابلیت اطمینان بلندمدت را در-عملکرد شهر واقعی شکل میدهد.
