انتخاب یکمحور محرک اتوبوس برقیبه ندرت در مورد قدرت به تنهایی است. برای اتوبوس‌های شهری متوسط و بزرگ، مهندسان باید محدودیت‌های بسته‌بندی، ظرفیت بار، دوام و ملاحظات خدمات طولانی‌مدت را متعادل کنند.
بار نامی محور نقطه شروع است. یک محور محرک اتوبوس برقی باید ظرفیت کامل مسافر، از جمله بارهای اوج-ساعت ایستاده را بدون کارکرد نزدیک به محدودیت های ساختاری خود، پشتیبانی کند. زیر-مشخص کردن بار محور می‌تواند سایش را تسریع کند و خطر نگهداری را در طول زمان افزایش دهد.
سازگاری طرح بندی خودرو در مرحله بعدی قرار می گیرد. اهداف ارتفاع کف، نوع تعلیق و اندازه لاستیک همگی بر پیکربندی محور تأثیر می‌گذارند. محور محرک اتوبوس برقی به سبک پورتال-اغلب برای اتوبوس‌های طبقه پایین ترجیح داده می‌شود و به طراحان اجازه می‌دهد تا فضای داخلی را به حداکثر برسانند و در عین حال استحکام مکانیکی را حفظ کنند.
ویژگی های گشتاور سزاوار توجه دقیق است. اتوبوس‌های شهری برای پرتاب‌های نرم از ایستگاه‌های اتوبوس، به‌ویژه در شیب‌ها، به گشتاور کم سرعت- قوی نیاز دارند. مهندسان به جای تمرکز صرفاً بر روی اعداد اوج گشتاور، باید ارزیابی کنند که چگونه گشتاور در محدوده‌های معمولی سرعت شهری ارائه می‌شود.
حفاظت از محیط زیست یکی دیگر از عوامل تعیین کننده است. عملیات شهری محورها را در معرض پاشش آب، گرد و غبار و تغییرات دما قرار می دهد. سیستم‌های محور محرک اتوبوس الکتریکی با استانداردهای آب‌بندی اثبات شده به جلوگیری از تخریب الکتریکی و مکانیکی در طول چرخه‌های خدمات طولانی کمک می‌کنند.
در نهایت، سازگاری با سیستم های ترمز و دیفرانسیل های الکترونیکی بر پایداری کلی خودرو تأثیر می گذارد. توزیع هماهنگ ترمز و گشتاور باعث کاهش ساییدگی لاستیک و بهبود هندلینگ در هنگام پیچ های سخت یا شرایط جاده خیس می شود.
یک متفکرمحور محرک اتوبوس برقیفرآیند انتخاب چالش های یکپارچه سازی پایین دستی را کاهش می دهد و به عملکرد قابل پیش بینی خودرو در طول عمر عملیاتی آن کمک می کند.
