اصل کار ماژول کنترل بدنه (BCM) عمدتاً شامل دو جنبه است: معماری سخت افزار و منطق کنترل.
معماری سخت افزار
معماری سخت افزاری BCM اساس عملکرد و حالت کار آن است و معمولاً شامل اجزای اصلی زیر است:
واحد میکروکنترلر (MCU): بر اساس سری ARM Cortex یا دیگر معماریهای پردازنده با کارایی بالا، مانند سری Cortex-M برای سیستمهای تعبیهشده کم مصرف و سری Cortex-R برای کارهای کنترل بلادرنگ. MCU معمولاً حافظه فلش را برای ذخیره سیستم عامل، SRAM را برای پردازش داده ها یکپارچه می کند و همچنین می تواند قابلیت های سیستم را از طریق حافظه خارجی گسترش دهد. رابط جانبی: شامل ADC (مبدل آنالوگ به دیجیتال) برای پردازش سیگنال سنسور، UART، SPI، I2C و سایر گذرگاهها برای ارتباط با دستگاههای خارجی. ماژول ورودی/خروجی: رابط ورودی/خروجی دیجیتال سیگنالهای سوئیچ ساده را پردازش میکند، رابط ورودی آنالوگ سیگنالهای حسگر را پردازش میکند و درایورهای بار شامل سوئیچهای سمت بالا/پایین و درایورهای رله برای کنترل دستگاههای پرقدرت هستند. ماژول ارتباطی: از گذرگاه CAN، گذرگاه LIN و گذرگاه FlexRay برای تبادل داده استفاده کنید که برای سناریوها و نیازهای کاربردی مختلف مناسب هستند. منطق را کنترل کنید
منطق کنترل BCM شامل دریافت سیگنال، پردازش و کنترل خروجی است:
اکتساب سیگنال: BCM دادهها را از چندین حسگر مانند دما، رطوبت، حسگرهای نور و حتی تصاویر دوربین دریافت میکند و پردازش فیوژن را انجام میدهد.
پردازش دادهها: ECUهای مدرن BCM معمولاً بر روی سیستمعاملهای بلادرنگ (RTOS) اجرا میشوند و اطمینان حاصل میکنند که تمام وظایف کنترلی از طریق زمانبندی وظایف و مدیریت اولویتها به موقع انجام میشوند.
کنترل خروجی: وضعیت دستگاه خروجی از طریق سیگنالهای PWM (مدولاسیون عرض پالس) مانند تنظیم سرعت فن بهطور دقیق کنترل میشود.
روش ارتباطی
BCM از انواع پروتکل های ارتباطی برای تبادل داده با سایر ECU ها استفاده می کند:
CAN bus: مناسب برای سناریوهای کاربردی کنترل بلادرنگ و سرعت انتقال داده بالا، مورد استفاده برای ماژولهای کنترل سیستم قدرت، هابهای حسگر و غیره.
گذرگاه FlexRay: برای سناریوهای کاربردی با نیازهای بالا برای عملکرد بلادرنگ و سرعت انتقال داده بالا استفاده میشود، معمولاً برای کنترل شاسی و سیستمهای ایمنی در خودروهای پیشرفته استفاده میشود.

