اتوبوس های برقی در محدوده 8 تا 9 متر موقعیت منحصر به فردی در حمل و نقل شهری دارند. انتظار می رود که آنها در خیابان های باریک و در عین حال که بارهای مسافری قابل توجهی را حمل می کنند، به طور موثر عمل کنند. انتخاب حقمحور اتوبوسبنابراین تعادلی بین عملکرد، دوام و کارایی بسته بندی است.
بار نامی محور یک معیار انتخاب اولیه است. محور باید به راحتی وزن ناخالص خودرو را تحت ظرفیت کامل سرنشین، از جمله بارهای دینامیکی در هنگام ترمزگیری و پیچیدن تحمل کند. انتخاب یک محور با حاشیه بار مناسب، قابلیت اطمینان بلندمدت را بهبود می‌بخشد.
قابلیت گشتاور باید با مشخصات مسیر مطابقت داشته باشد. مسیرهای شهری با توقف‌های مکرر یا شیب‌های متوسط به گشتاور-کم و قوی به جای حداکثر سرعت بالا نیاز دارند. یک محور اتوبوس الکترونیکی بهینه‌سازی شده برای چرخه‌های وظیفه شهری، شتاب نرم‌تر و کنترل راننده را بهبود می‌بخشد.
الزامات چیدمان داخلی نیز بر انتخاب محور تأثیر می گذارد. طراحی‌های کف-پایین از پیکربندی‌های محور پورتال بهره می‌برند که از راهروهای وسیع‌تر و مناطق بدون مانع سرنشین پشتیبانی می‌کنند. این امر به ویژه برای مسیرهایی با گردش مسافر بالا بسیار مهم است.
ملاحظات نگهداری باید بخشی از فرآیند تصمیم گیری باشد. سیستم های محور یکپارچه پیچیدگی پیشرانه را کاهش می دهند و بازرسی و سرویس را ساده تر می کنند. سیستم‌های دیفرانسیل الکترونیکی که عمر تایر را افزایش می‌دهند نیز به کاهش هزینه عملیاتی کمک می‌کنند.
با ارزیابی این عوامل با هم و نه به صورت مجزا، توسعه دهندگان خودرو می توانند انتخاب کنندمحور اتوبوسراه‌حل‌هایی که هم با الزامات فنی و هم با شرایط واقعی{0}}جهانی هماهنگ هستند.
